PET24
S E R W I S   I N F O R M A C Y J N Y

Gdyby rzeźnie miały szklane szyby, każdy byłby wegetarianinem  - Paul McCartey
...
KOT
Koty są jednymi z najbardziej tajemniczych zwierząt na naszej planecie. Te domowe zarówno, jak i dzikie mają swoje ścieżki, którymi kroczą przez wszystkie swoje dni.  Bywają nieuchwytne, często są nazywane podróżnikami. Wielu z nas dopiero się przekona, że te czworonogi nie lubią nachalności i to one decydują kiedy czas na odpoczynek, a kiedy na czułości.
  • Budowa szkieletu kota 
Kot jest niezwykle gibki i zręczny. To efekt szczególnej budowy szkieletu, szczególnie kręgosłupa. Koci szkielet składa się z 244 kości - to o 40 kości więcej, niż ludzki szkielet. Większość tych "dodatkowych" kości znajduje się w kręgosłupie i ogonie. Kręgosłup utworzony jest przez ponad 33 różnie ukształtowanych kręgów. Tworzą one długi, giętki łuk wzdłuż pleców, od szyi do koniuszka ogona. Kręgosłup kota utrzymują mięśnie, a nie więzadła, jak u człowieka, co zwiększa jego gibkość i umożliwia "rozciąganie", robienie "kociego grzbietu" czy wręcz zwijanie się w kulkę. 
Ilość kręgów szyjnych jest taka sama, jak u innych ssaków, czyli jest ich 7. Po nich mamy 13 kręgów piersiowych (u człowieka 12), do których przymocowane są żebra, tworzące klatkę piersiową. Odcinek lędźwiowy to znów 7 kręgów (u człowieka 5), a za nim składający się z trzech kręgów odcinek krzyżowy (u człowieka kość krzyżowa powstała z zespolenia 5 kręgów). Odcinek ogonowy ma najbardziej niestabilną liczbę kręgów, odgrywa niezwykle ważną rolę w utrzymywaniu równowagi. Może być króciutki, składający się z zaledwie kilku kręgów, jak u kotów rasy Manx, do 28 u innych kotów.
( http://www.agiliscattus.pl/anatomia-kota.html )
Ssaka poznajemy przede wszystkim po zębach i budowie żuchwy. Żuchwa gadów składa się z wielu kości. Gdy gady ssakokształtne zaczęły przechodzić na stałocieplność, zwiększył się ich metabolizm, a to oznaczało, że musiały zacząć intensywniej żuć, a nie tylko kłapać zębami. W związku z tym rozrosła się kość zębowa, w której tkwią zęby, natomiast kości tworzące u gadów staw żuchwowy zostały tak zredukowane, że u ssaków weszły do ucha środkowego, gdzie zestawiły się z jedyną kostką słuchową gadów – strzemiączkiem i przekształciły się w dwie pozostałe kostki słuchowe, młoteczek i kowadełko. Zadziwiająca jest historia tego odkrycia. Opisał je w 1830 r. niemiecki embriolog Reichert, który zaobserwował, że u embrionów ssaków żuchwa ma najpierw gadzią budowę. Prawie półtora wieku później paleontologowie znaleźli szczątki ssaków z triasu, które miały jeszcze złożony staw żuchwowy (to znaczy istniał staw gadzi, tuż obok niego nowy staw ssaczy), i tylko jedną kostkę słuchową w uchu. Zbudowana z jednej kości żuchwa pojawiła się dopiero u ssaków jurajskich. W kociej czaszce elementami na pewno najbardziej uderzającymi są olbrzymie oczodoły i stosunkowo krótkie, mocne szczęka i żuchwa, zaopatrzone w mocne, wyspecjalizowane zęby. Kot ma 16 zębów w górnej szczęce, i 14 w żuchwie - mniej, niż inne drapieżne, ale z całą pewnością jest to ilość wystarczająca :) Podobnie jak u człowieka, najpierw kotu wyrzynają się zęby mleczne. ma to miejsce w 3-4 tygodniu życia, i są to siekacze i kły mleczne, w 5-6 tygodniu pojawiają się mleczne przedtrzonowe. Zęby mleczne zastępowane są przez zęby stałe w wieku 4-6 miesięcy. Już u 3,5 miesięcznego kota zaczynają wymieniać się siekacze, 5,5 miesięczny kociak będzie już na ogół miał stałe kły, w tym samym mniej więcej czasie wymieni przedtrzonowce, a około 6 miesiąca pojawią się zęby trzonowe, jedyne, których nie było w uzębieniu mlecznym. 
  • Budowa układu pokarmowego kota
Kot jest bardzo ścisłym mięsożercą. Pokarm roślinny został w drodze ewolucji wykluczony z jego jadłospisu. Pewne substancje, takie jak tauryna, lizyna czy arginina, muszą być mu dostarczone bezpośrednio z jedzeniem w gotowej już postaci, ponieważ kot nie potrafi ich sam wytworzyć, jak robią to inne zwierzęta (człowiek wytwarza niewielkie ilości tauryny w wątrobie, mózgu, jelitach i mięśniach szkieletowych). Dlatego nigdy nie zrobimy z kota wegetarianina, nigdy bez szkody dla jego zdrowia.

Kot posiada bardzo mało kubków smakowych, jest niewrażliwy na smak słodki, co może być zgubne, ponieważ cukier jest dla niego bardzo niezdrowy. W ślinie nie ma enzymów trawiennych, czyli pokarm nie jest poddawany wstępnej "obróbce" w trakcie pobierania, jak to się dzieje u innych ssaków. Ostre są wszystkie zęby, nawet trzonowe.

W żołądku kota, podobnie jak w naszym, wydzielany jest kwas solny i enzymy, które rozpoczynają proces trawienia. Niewiele bakterii przedziera się przez tę barierę, a to głównie dlatego, że koty rzadko jedzą "zleżałe" mięso, żywiąc się przede wszystkim świeżo upolowaną zdobyczą, jak również dlatego, że kwas solny jest w ich żołądkach w dość dużym stężeniu, wyższym, niż u człowieka - pH jest w związku z tym niskie, co ułatwia trawienie kości. Koty rzadko cierpią na problemy żołądkowe lub wrzody. Żołądek kota jest naturalnie małych rozmiarów, jest "stale aktywny", dostosowany do zjadania dużej ilości małych posiłków, nawet do 15-20 dziennie.

Największym organem w jamie brzusznej jest wątroba. Jest niezwykle ważnym i czułym organem, pełniącym bardzo wiele funkcji: trawienną, unieszkodliwiania toksyn, wydzielniczą, zachowania równowagi hormonalnej, zachowania odpowiedniego składu krwi (rozkład zużytych krwinek, procesy krzepnięcia). Niestety, wątroba kota bardzo źle sobie radzi z detoksykacją różnych substancji chemicznych, co sprawia, że koty są bardzo wrażliwe na zatrucia wykonanymi przez człowieka substancjami chemicznymi, jak związki fosforoorganiczne - detergenty!, czy pozornie bezpiecznymi, takimi jak paracetamol. Ta wrażliwość jest powodem, dla którego koty z wielu przypadłości leczy się zupełnie inaczej niż psy. Najważniejsze cechy kociej wątroby, to:

- praktycznie brak produkcji enzymu transferazy glukuronylowej, odpowiedzialnej właśnie za rozkład wielu toksycznych substancji, co w razie zatrucia bardzo szybko prowadzi do nieodwracalnego uszkodzenia wątroby;

- niemożność produkcji argininy, białka niezwykle ważnego dla cyklu mocznikowego, co przy nieodpowiednim żywieniu ze zbyt małą jej ilością, anoreksji lub głodzeniu kota, stanowi predyspozycję do hiperamonemii, czyli zwiększonego stężenia amoniaku w surowicy krwi, a to grozi poważnymi następstwami;

- kocia wątroba nie potrafi obniżać produkcji enzymów wątrobowych, co oznacza, ze w przypadku niedostatecznej podaży białek egzogennych (tych, których kot nie potrafi sam wytworzyć, muszą być bezwzględnie dostarczone z pokarmem), enzymy te zaczną trawić białka z tkanek samego kota.

Innym niezwykle ważnym elementem układu pokarmowego jest trzustka, produkująca enzymy trawienne. Ponieważ przewody z enzymami trzustki uchodzą do dwunastnicy przewodem, który na pewnym etapie staje się wspólnym odcinkiem wyprowadzającym również enzymy wątrobowe i żółć, bardzo często obserwuje się schorzenia wątroby w powiązaniu ze schorzeniami trzustki.

Jelito cienkie kota jest stosunkowo krótkie, co utrudnia trawienie węglowodanów. To w nim zachodzi wchłanianie przetworzonych substancji pokarmowych, witamin, generalnie wszystkiego, co kotu potrzebne jest jako budulec czy źródło energii. Dlatego też w przypadku jakichkolwiek zaburzeń czy chorób w obrębie jelita cienkiego obserwować będziemy przede wszystkim zaburzenia we wzroście, często objawy nietolerancji pokarmowych.

W ostatnim odcinku przewodu pokarmowego, w jelicie grubym, ma miejsce przede wszystkim wchłanianie wody i elektrolitów, oraz formowanie i magazynowanie kału.
  • Budowa mięśniowy kota
  • Warianty sylwetek
Podczas chodu kot porusza się z maksymalną oszczędnością sił i jednoczesnym minimalnym zużyciu energii. Kot podnosi nogi na krzyż. ruchowi przedniej kończyny towarzyszy zawsze ruch kończyny tylnej położonej po przekątnej, tak więc wzór chodu kota, przedstawiony na rysunku poniżej to: lewa łapa przednia, prawa łapa tylna, prawa łapa przednia, lewa łapa tylna. Środek ciężkości wypada u kota bliżej głowy niż ogona, tak więc łapy przednie utrzymują ciężar ciała, tylne zaś odpowiedzialne są za jego ruch naprzód.

Bieg

Jako biegacze, koty sa raczej krótko- niż długodystansowcami. Budowa ich kończyn przystosowana jest do nagłych, szybkich zrywów, Kiedy kot biegnie, nie wyrzuca przed siebie łap, żeby zaraz potem dotknąć nimi powierzchni, przeciwnie, prostuje je w powietrzu, po czym w pełnym pędzie wykonuje nimi ruch ku dołowi i w tył. Giętki kręgosłup pozwala kotu przesuwać do przodu tylną część ciała nawet wtedy, gdy przednie łapy opierają się o ziemię. Tak więc, zamiast zwiększać prędkość poprzez częstszy kontakt nóg z podłożem, kot wyciąga w powietrzu swój tułów, zwiększając tym samym długość kroku. W miarę zwiększania się szybkości różnica w czasie między wyrzutem lewej i prawej łapy zmniejsza się. Tak więc w ramach każdego z cyklów ruchów wykonywanych przez kończyny czas pozostaje ten sam (około pół sekundy), zwiększa się natomiast pokonywana odległość. W pełnym biegu kot domowy przemierza w ciągu jednego cyklu trzy długości własnego ciała (ok, 50 km/h). Jego dziki kuzyn, gepard. jest najszybszym biegaczem wśród kotowatych; osiąga maksymalną prędkość 112 km/h.

Wspinaczka

Siła mięśni grzbietu i tylnych nóg pozwala kotu na bardzo efektywną wspinaczkę. Wyciągając naprzód przednie łapy z rozczapierzonymi i zagiętymi pazurami, szuka dla nich punktu oparcia. Wdrapywanie się zazwyczaj rozpoczyna się od skoku, pozwalającego na szybkie osiągnięcie pewnej wysokości, ale po wdrapaniu się na wybrane miejsce, kot ma poważne kłopoty z zejściem na dół. Jego pazury są zakrzywione w jednym kierunku, toteż silne łapy tylne nie są w stanie utrzymać ciężaru wiszącego głową w dół ciała. Dlatego właśnie koty tak często nie potrafią zejść z drzewa o własnych siłach. Zdarza się, że kot schodzi w dół obejmując przednimi łapami pień, a tylnymi wykonując ruchy przypominające pedałowanie. Jest to w pewnym sensie czynność dla kota poniżająca.

Skoki

Silne mięśnie grzbietu i tylnych nóg pozwalają kotu na wykonywanie długich skoków. Kot najpierw przykuca, zniżając miednicę i zginając stawy biodrowy, kolanowy i skokowy. Te trzy stawy mają ograniczoną ruchliwość boczną, ich budowa pozwala jedynie na działanie w kierunku równoległym do długości ciała. W chwili skurczu mięśni stawy biodrowy, kolanowy i skokowy są gwałtownie wyprostowywane, dzięki czemu całe ciało zostaje silnie wyrzucone w przód.

Budowa kończyn

Kości kończyn kocich, podobnie jak wszystkich zwierząt mięsożernych, przypominają budową kości ludzkie. U większości ssaków długość poszczególnych segmentów kończyn zmniejsza się stopniowo w kierunku od tułowia do palców. Tak więc kość udowa jest dłuższa od kości goleniowej, ta zaś jest dłuższa niż stopa. L biegaczy jednak można zaobserwować tendencję odwrotną: stopy są dłuższe, zaś kości położone najbliżej tułowia stosunkowo krótsze. Zasada ta stosuje się także i do kota, który musi odbywać szybkie biegi na krótkich dystansach. Niemniej wystąpiły tu pewne modyfikacje, bowiem kot wykorzystuje łapy także i do innych celów, takich na przykład jak chwytanie zdobyczy.
  • Budowa narządów zmysłów kota
Dobry wzrok to tylko jeden z atutów myśliwego; równic ważny jest dlań wyostrzony słuch. Koty i ludzie posiadają niemal jednakową zdolność ustalania położenia źródła dźwięku i potrafią w 75 przypadkaeh na 100 rozróżniać dźwięki pochodzące ze źródeł oddalonych od siebie zaledwie o 5 stopni. Złożona budowa ucha zewnętrznego, podobnie jak w przypadku ludzi, pozwala kotom rozróżniać odcienie jakości dźwięku, dzięki którym potrafi bezbłędnie ustalić miejsce przebywania ofiary. Czaszka kota zawiera dwie duże komory słuchowe, dzięki którym zwierzę jest w stanie usłyszeć dźwięki o określonej częstotliwości, takie na przykład, jak wysokie tony wydawane przez małe gryzonie. Wrażliwość słuchowa na dźwięki o wysokiej częstotliwości jest u człowieka nieporównywalnie niższa niż u kota czy psa. Kot słyszy dźwięki o dwie oktawy wyższe niż najwyższy dźwięk słyszalny dla człowieka i - co ciekawsze - dźwięki o pół oktawy wyższe niż najwyższy dźwięk rejestrowany przez ucho psa. Ponadto kot potrafi doskonale różnicować wysokości dźwięków: dojrzałe, zwierzę jest w stanie wyodrębnić dźwięki różniące się od siebie od jednej piątej do jednej dziesiątej tonu. Podobnie jak to ma miejsce u ludzi, kocia wrażliwość na wysokie tony ulega z wiekiem stępieniu. Stopniowe zanikanie tej wrażliwości może się rozpocząć już nawet w wieku 3 lat, wyraźne ubytki da się stwierdzić u zwierząt czteroipółletnich. 
Funkcjonowanie oka przypomina z grubsza rzecz biorąc działanie aparatu fotograficznego. Promień świetlny przechodzi przez otwór (czyli źrenicę) o dającej się regulować wielkości, kontrolujący natężenie przepuszczanego światła, po czym zostaje skupiony przez soczewkę. W aparacie fotograficznym soczewka przesuwa się w przód i w tył, soczewka kociego oka ustawia ostrość poprze; zmianę kształtu wywołaną ruchami mięśni. W końcu światło pada na siatkówkę (odpowiednik błony fotograficznej), skąd nerw wzrokowy odprowadza bodźce do odpowiednich ośrodków w mózgu. Siatkówka kociego oka, podobnie jak u ludzi, zbudowana jest z dwojakiego rodzaju komórek receptorowych: pręcików i czopków. Pręciki odpowiadają za dobre widzenie w nocy i postrzegani minimalnego natężenia światła, czopki pełnią funkcj różnicującą. Oko kola zawiera stosunkowo więcej pręcików i mniej czopków niż oko ludzkie, jest wrażliwsze na niskie natężenie światła, brak mu jednak zdolności rozpoznawania szczegółów. 

Efekt padania światła na źrenicę
Szczelinowa budowa kociej źrenicy zabezpiecza siatkówkę przed zbyt wielkim natężeniem światła. Oczywiście całkowite zamknięcie światła źrenicy byłoby bezcelowe, dublowałoby bowiem funkcje powieki. Tak więc przy maksymalnym zwężeniu źrenicy zamyka się ona jedynie w części środkowej, zaś na końcach pozostawia otwory wielkości główki od szpilki.
Wady i zalety kociego wzroku

Kot, podobnie jak ludzie, jest zdolny do widzenia dwuocznego. Oznacza to, że pola widzenia obu oczu zachodzą na siebie, jak to widać na rysunku obok. Zachodzenie to jest niezbędnym warunkiem dla powstania efektu stereoskopowego - jedno oko działające w polu widzenia, które nie zachodzi na pole widzenia drugiego, nie jest w stanie odbierać wrażeń trójwymiarowych. Widzenie dwuoczne jest niezwykle istotnym atrybutem łowcy, ponieważ musi on bezbłędnie ocenić odległość dzielącą go od ofiary przed rozpoczęciem ataku. Umiejętność oceny odległości jest wprawdzie u kota mniejsza niż u człowieka, lecz większa niż u psa. Nasze pole widzenia nic jest tak rozległe jak pole widzenia kota, ale nadrabiamy ten brak znacznie większą ruchliwością oka, dzięki dużemu obszarowi białej twardówki otaczającej tęczówkę.

Ostrość widzenia

Kiedy oko skupia się na oglądanym przedmiocie, kształt jego soczewki jest modyfikowany przez małe mięśnie usytuowane tuż za tęczówką (proces określany jako akomodacja). Skurcz mięśni powoduje uwypuklenie się soczewki, wzrok zaś skupia się na przedmiotach znajdujących się w pobliżu; podczas rozkurczania się mięśni soczewka staje się płaska, oko zaś widzi ostro przedmioty znajdujące się w oddali, łnaczej niż u większości zwierząt, zdolność akomodacyjna kociego oka jest rozwinięta niemal w takim samym stopniu jak u ludzi.

Czy koty rozróżniają kolory?

Dawniej uważano, że koty są daltonistami, postrzegającymi świat w czarno-szaro-białych barwach. Pogląd ten został jednak obalony, udało się bowiem nauczyć niektóre koty - po długim okresie szkolenia - rozróżniania barw. Wielu uczonych sądzi, że koty po prostu nie zwracają uwagi na kolory - wprawdzie są one przez nie postrzegane, niemniej nie mają dla nich istotnego znaczenia.
ZMYSŁ WĘCHU I SMAKU

Jednym z powodów, dla których kolor nie ma dla kotów większego znaczenia informacyjnego, jest fakt, że korzystają one w większym niż my stopniu z danych dostarczanych przez zmysł węchu i smaku. 

Nos i powonienie 

U części dlugonosych zwierząt, u których wyściólka nabłonka węchowego jest tak pofałdowana, że zwiększa się znacznie jej powierzchnia, zmysł powonienia jest bardzo dobrze rozwinięty. I tak na przykład długi nos foksteriera zawiera około 147 milionów wyspecjalizowanych zakończeń nerwowych. Kot posiada ich około 19 milionów, ludzie muszą się zadowolić pięcioma milionami. Nos kola jest szczególnie wrażliwy na zapachy zawierające związki azotu. Wrażliwość ta pozwala kotu unikać nadpsntego czy nawet lekko zleżałego pożywienia, które emituje związki chemiczne o dużej zawartości azotu. 

Kot i kocimiętka 
Aż trudno uwierzyć, w jaki trans wpada kot na widok kocimiętki (nepeta cataria). Obserwując kota, któremu podano to ziele, jesteśmy świadkami niemal miłosnego uniesienia. Zachowanie to jest identyczne z zachowaniem kocura w obecności samicy w okresie rui. Zapach kocimiętki podnieca koty najprawdopodobniej dzięki zawartości związku chemicznego z grupy atraktantów, podobnego do substancji wydalanej przez samicę z moczem. Sam obserwowałem dzikie koty reagujące na kocimiętke w identyczny sposób. Zapach ten podnieca także samiec i kastrowane samce, ale nie tak silnie jak kocury. Inne ziele, waleriana, również może wywołać podobne zachowania. 
JAK FUNKCJONUJĄ ORGANY WĘCHOWE I SMAKOWE


Nos koci, podobnie jak ludzki, wyścielony jesl od wewnątrz błoną śluzową. Cześć tej śluzówki, położona głęboko w jamie nosowej, zawiera rakończenis nerwowe. 

Jak odbierane są wrażenia smakowo-węchowe 

Cząstki przenoszone przez powietrze osiadają na błonie śluzowej i drażnią zakończenia nerwowe, które za pomocą włókien nerwowych przesyłają sygnały do ośrodka węchowego w mózgu. Wrażenia smakowe odbierane są przez kubki smakowe rozmieszczone na języku i pTzcsyłanc do tego samego ośrodka. 

Organ Jacobsona 

Koty wyposażone są w dodatkowy zmysł, którego nic posiadają ludzie: jest on połączeniem zmysłów powonienia i smaku i ma swój własny receptor zwany organem Jacobsona. Organ len jest połączony z podniebieniem za pomocą specjalnego przewodu i przekazuje odbierane bodźce do ośrodków płciowych mózgu. 
KOCIE MRUCZENIE


Ten niezwykły dzwiek wydawany przezkoh domowe bywa przez ludzi odczytywany jako manifestacja dobrego samopoczucia i zadowolenia, ale czy jest tak w istocie? Mruczenie nie jest zwykłym głosem generowanym w krtani, jesl czymś znacznie bardziej tajemniczym. Wielu badaczy uważa, że dźwięk ten powstaje w wyniku wibracji krwi w dużej żyle położonej w jamie klatki piersiowej. W miejscu, w którym żyła przechodzi przez przeponę, skurcze mięśni wokół żyły - na przykład podczas wyginania grzbietu - zakłoi_ają pizepływ krwi, powodują*. oscylacje, których odgłos wzmocniony zostaje przez wypełnione powietrzem przewody oskrzelowe i tchawice. Mróczenie nie jest zjawiskiem wyłącznie akustycznym - daje się wyraźnie wyczuwać jako wibracja. Kiedy kocięla przychodzą na świat, są ślepe, nie mają węchu ani w pełni wykształconego słuchu. Dlatego leż głównym bodźcem, na który reagują, jest wibracja ciała matki, zapewniająca im poczucie bezpieczeństwa. 

Do czego służą wąsy? 

Koty zostały przez naturę wyposażone we włosy o wyspecjalizowanej funkcji, czyli wąsy, których rola nie jest jeszcze do końca zbadana. Przypuszcza się, że mają one coś wspólnego ze zmysłem dotyku; wiadomo- że po ich usunięciu kot przez dłuższy czas czuje się nieswojo. Jedna z teorii mówi, że w mroku wąsy odgrywają rolę niezwykle czułych i szybko reagujących anten, którymi kot bada niewidoczne w ciemności przedmioty. Niektórzy badacze twierdzą, że kot potrafi wygiąć ku dołowi wąsy i w ten sposób badać teren podczas nocnych skoków i przechadzek po nierównym gruncie. 
  • Budowa łapy kota
ieco zagadkową częścią kociej anatomii jcsl pojedyncza poduszeczka piętowa położona z tyłu przedniej łapy, w oddaleniu od pozostałych poduszeczek, która nigdy nie styka się z ziemią. Poduszeczka la nie odgrywa żadnej roli podczas normalnego poruszania się, ale przypuszczalnie służy jako zabezpieczenie przed poślizgiem podczas lądowania po skoku. 
  • Macierzyństwo
Układ rozrodczy
Zasadniczo zbudowany jest podobnie, jak u pozostałych ssaków łożyskowych. W przypadku kocura składa się z parzystych jąder, najądrzy, nasieniowodów łączących się z cewką moczową tworzących razem przewód moczowo-płciowy, parzystych gruczołów opuszkowo-cewkowych, prostaty oraz prącia. Jądra położone są poza obrębem jamy brzusznej, w mosznie pokrytej cienką skórą i delikatną sierścią. W jądrach odbywa się produkcja plemników. Najądrza to twory przylegające do jąder wzdłuż ich tylnej ściany, ich zadaniem jest przechowywanie plemników do osiągnięcia ich pełnej dojrzałości. Z najądrzy plemniki odprowadzane sa nasieniowodami do jamy brzusznej do pęcherzyków nasiennych. Penis kocura skierowany jest inaczej niż u większości ssaków,lekko do tyłu, i pokryty jest malutkimi haczykami.

Kocury niejednokrotnie osiągają dojrzałość płciową już około 8 miesiąca życia. Pojawiają sie typowo seksualne zachowania, jak znaczenie moczem, śpiewy nocne, mające przywołać kotkę, ogólne pobudzenie i nerwowość, często zwiększony poziom agresji w stsosunku do innych kotów, niecierpliwość w stosunku do opiekuna. Układ rozrodczy kotki to parzyste jajniki, jajowody i dwurożna macica o bardzo krótkim trzonie, i ujściem przez pochwę. Macica ma postać dwóch rogów, i tylko w nich rozwijają się płody.

Cykl rujowy kotki



Kotki osiągają dojrzałość płciową w wieku 7-12 miesięcy, bardzo dużo zależy od rasy i od pory roku, w której urodziła się kotka. Brytyjczyki dojrzewają dość wolno, co nie znaczy, że nie zdarza się i w tej rasie tak szybka dojrzałość. U kotek urodzonych jesienią pierwsza rujka może wystąpić w pierwszym pozimowym sezonie, czyli już u półrocznej kotki, chociaż tak szybkie dojrzewanie jest w rasie brytyjskiej rzadkością.

W warunkach naturalnych cykle rujowe występują w okresie od lutego do września, jeśli lato jest ciepłe, kotka żyjąca na wolności jest w stanie odchować dwa mioty. Przy ciepłej, słonecznej jesieni rodzi niekiedy trzeci miot, ale jeśli nie ma szczęścia i nie zostanie przygarnięta z kociętami przez człowieka, ten ostatni, jesienny miot w zasadzie nie ma szansy na przeżycie. W warunkach domowych sezonowość przestaje mieć znaczenie, i kotka może rujkować o każdej porze roku.


1. Okres przedrujowy (Proestrus), który trwa około 1-2 dni, w tym okresie kotka często oddaje mocz, niekiedy znaczy pionowe powierzchnie jak kocur, lub sika w różnych miejscach poza kuwetą, ociera się o ludzi i przedmioty, niekiedy się tarza i charakterystycznie miauczy.

2. Okres rui właściwej (Oestrus), trwa około 5-7 dni, niekiedy jest krótszy u kotek, które zostały pokryte. W tym okresie kotka tarza się, przetacza całym ciałem po podłodze, głośno nawołuje, wygina grzbiet wystawiając pośladki do góry, odstawia ogon na bok, przytupuje tylnymi łapami.

3. Dioestrus - jeżeli nie doszło do pokrycia kotki, wchodzi ona w okres porujowego wyciszenia, które trwa około 8-10 dni. Po tym czasie kotka może ponownie wejść w fazę przedrujową, ruję właściwą, i tak powtarzać cykl w odstępie tygodniowym przez bardzo długi czas - określane jest to jako ruja permanentna. Dzieje sie tak szczególnie w przypadku kotek trzymanych w mieszkaniu, na które nie działają czynniki środowiskowe takie jak temperatura czy długość dnia. W innym przypadku kotka wchodzi w kolejną fazę:

4. Anoestrus, czyli okres wyciszenia płciowego, który może trwać 3-4 miesiące.

Kotki mają owulację prowokowaną, czyli do jej wystąpienia niezbędna jest kopulacja. Owulacja następuje zazwyczaj 24- 36 godzin po kryciu.

W przypadku kotek niehodowlanych bardzo ważna jest kastracja, ponieważ ruje są dla kotki bardzo wyniszczające,i jeśli powtarzają się zbyt często, grożą poważnymi zmianami na jajnikach bądź w obrębie macicy. Częste ruje są dużym problemem dla hodowców, bo przecież kotka nie może na okragło chodzić w ciąży, a w dobrych warunkach, cieple, i stałym dostępie do pokarmu kotka gotowa jest do następnej ciąży jeszcze zanim odchowa młode z poprzedniej. Dlatego nawet hodowlane kotki z chwilą przejścia "na emeryturę" są w naszych hodowlach kastrowane - wygaszanie ruj środkami hormonalnymi jest na dłuższą metę równie niebezpieczne, jak przedłużające się ruje.
macica kota
  • Uzębienie kota
  • Okrywa włosowa
  • Dieta kota
Teorii dotyczących żywienia kotów jest prawdopodobnie tyle, co właścicieli i weterynarzy, nawet specjaliści nie są do końca zgodni, który sposób karmienia jest optymalny. Zwierzaki, tak jak i ludzie różnią się od siebie, a właściciele mają różne możliwości finansowe, w związku z tym zawsze należy wybrać dietę, która będzie optymalna dla naszego pupila, a jednocześnie nas nie zrujnuje. Istnieje wiele mitów dotyczących żywienia kotów, wiele osób powtarza, że karmienie mruczków wysokojakościowymi karmami gotowymi jest bardzo drogie. Nie jest to do końca prawdą, gdyż dobrze zbilansowany pokarm będzie bardziej wydajny, dlatego starczy na dłużej, a karmy wysokiej jakości mają bardzo różne ceny. Niniejszy artykuł jest tylko wstępem do złożonego tematu żywienia, do którego zamierzamy wracać jeszcze nieraz.

Żywienie domowe kontra karmy gotowePierwszym dylematem jest to czy kota będziemy żywić „domowymi” sposobami, czy zdecydujemy się na karmy gotowe. Wiele osób podejmuje decyzję, że będzie żywić kota resztkami swoich posiłków; jest to podejście zdecydowanie nieprawidłowe. Pamiętaj, że kot różni się od człowieka. Jego układ pokarmowy wymaga zupełnie innego pokarmu niż nasz. W diecie kota powinno przeważać mięso i produkty pochodzenia zwierzęcego; warzywa i inne produkty roślinne, choć także ważne, w zasadzie powinny być dodatkiem, a nie podstawą diety. Kot jest zwierzęciem zdecydowanie mięsożernym, tak ma skonstruowany układ pokarmowy, w przeciwieństwie do wszystkożernych ludzi, dlatego bardzo kontrowersyjne jest także podawanie mruczkom karm wegetariańskich.
Istnieją dwa rodzaje pokarmu dla kotów – pokarmy suche (w postaci chrupek) i mokre (najczęściej w postaci kawałków w sosie i galaretce oraz pasztetów). Trudno jednoznacznie orzec, który z tych pokarmów jest lepszy dla naszego przyjaciela, istnieje na ten temat tyle teorii ilu właścicieli, a weterynarze też nie są ze sobą zgodni. Najtańsze jest karmienie tylko i wyłącznie karmą suchą, jednakże w tym wypadku trzeba pamiętać o nieustannym zachęcaniu kota do picia wody. Karmy suche mają bardzo małą wilgotność, a koty, jako potomkowie zwierząt pustynnych, z natury nie piją zbyt dużo; zbyt mała ilość przyjmowanych płynów może doprowadzić do schorzeń pęcherza i nerek. W związku z tym wielu zwolenników podawania wyłącznie mokrych pokarmów argumentuje, że taki sposób karmienia jest lepszy, gdyż mniej obciąża nerki. Większość osób stosuje dietę mieszaną, polegającą na żywieniu kota karmą suchą i mokrą lub mięsem jednocześnie; przeciwnicy takiego podejścia argumentują, że przy podawaniu różnych typów pożywienia zaburzamy bilans składników odżywczych. Plusem takiego żywienia jest przyzwyczajenie naszego mruczka zarówno do pokarmów suchych, jak i mokrych, co jest ważne np. w przypadku przejścia na dietę weterynaryjną; część karm leczniczych występuje bowiem wyłącznie w formie suchej.
  • Rasy kotów
Koty abisyńskie są średniej wielkości, muskularne i gibkie. Lekko klinowata głowa jest proporcjonalna do reszty ciała. Stosunkowo duże uszy są rozstawione daleko od siebie. Oczy w kolorze złotym lub zielonym otoczone są ciemną obwódką, co sprawia wrażenie umalowania. Umaszczenie kotów abisyńskich może być dzikie, złociste, niebieskie lub beżowe. Pręgi powinny pojawiać się wyłącznie na części twarzowej i ogonie. Okrywa włosowa jest gęsta i zbita, ale delikatna i miękka w dotyku.
Są to koty zdrowe i aktywne. Z reguły dożywają w zdrowiu kilkunastu lat, a niektóre żyją ponad dwadzieścia.
Amerykański curl długowłosy jest kotem zrównoważonym, umiarkowanie reagującym, a także lubiącym się bawić jako dojrzały. Towarzyski, serdeczny i łagodny, lubi kontakt fizyczny, szuka aktywnie towarzystwa człowieka. Nadaje się do rodziny z dziećmi.
Idealny balinese przypomina kota syjamskiego we wszystkim oprócz okrywy włosowej. Ich futro jest średnio długie, jedwabiste i miękko przylegające do ciała. Włosy na ogonie są nieco dłuższe i po wyszczotkowaniu przypominają pióropusz. Niektórzy ludzie widząc balinese po raz pierwszy myślą, że mają do czynienia z kotem syjamskim, aż zobaczą ich wspaniały ogon.
Bengalski
Są bardzo zwinne. Z łatwością dostają się na czubki drzew, potrafią też pokonywać duże odległości maszerując wytrwale. Dobrze czuja się też w środowisku wodnym, są świetnymi pływakami. Wiele dzikich leopardów „załatwia” się do wody, aby ukryć swój zapach przed drapieżnikami (ta cecha została zachowana). Można się spodziewać, że potomstwo tego dzikiego kota odziedziczy po nim choć część tych cech. Ale w miarę jak kolejne pokolenia oddalają się od jego dziedzictwa, niektóre z tych cech zanikają, można też nimi manipulować. U pierwszych pokoleń (foundation bengals) można zaobserwować pewną ostrożną inteligencję niewątpliwie odziedziczoną po przodkach. Potrzebują one bezpieczeństwa i zazwyczaj z trudem przychodzi im adaptowanie się do jakichś zmian. Mają też problem z przywiązaniem się do człowieka, jeśli jednak tworzy się więź między kotem a jego właścicielem, to jest bardzo silna i jakiekolwiek jej naruszenie może spowodować trwałe zniszczenia w kociej psychice. Koty te nie są co prawda wojowniczo nastawione, lecz gdy narazi się je na jakąś niewygodną sytuację zazwyczaj uciekają do cichego schronienia.
Idealny Birman jest duży, ma nieco wydłużony masywny tułów i krótkie mocne kończyny z pięknie zaokrąglonymi łapami. Koty te zaliczamy do półdługowłosych. Futro jest delikatne i jedwabiste - dość łatwe do pielęgnacji, gdyż nie ma skłonności do tworzenia się kołtunów. Puszysty, bogato owłosiony ogon noszony bywa podobnie jak u wiewiórki (skierowany do góry). Charakterystyczną cechą kotów birmańskich są białe "skarpetki" na wszystkich czterech łapach. Okrywa włosowa jest barwy skorupek jaj kurzych, z wyraźnymi oznakami tak jak u kotów syjamskich. Są bardziej wrażliwe na zimno niż inne rasy kotów. To sprawia, że niekiedy lubią spać pod kołdrą.
Brytyjczyk jest kotem bardzo inteligentnym, o silnie zaznaczonej osobowości, ze szczególnie rozwiniętym poczuciem własnej wartości i godności. Cechy te sprawiają, że przeciętny przedstawiciel tej rasy zachowuje pewien dystans wobec swoich opiekunów, a także, że nigdy nie bywa wobec nich natrętny czy nadskakujący. Żyjąc w wielkiej bliskości z człowiekiem, pozostaje zawsze bardziej obok, niż razem z nim, aczkolwiek jedną osobę w rodzinie przeważnie darzy większą atencją od pozostałych i tę obdarza nieprzebranym bogactwem swych uczuć.
Koty burmskie mają średniej wielkości muskularne ciało. Sprawiają jednak wrażenie delikatnych i kiedy się je podniesie, wydają się nadspodziewanie ciężkie. Tułów jest długi i wysmukły, nogi stosunkowo delikatne, z niewielkimi owalnymi stopami. Głowa ma kształt klina, a kości policzkowe są wyraźnie zarysowane. Średniej wielkości uszy są rozstawione daleko od siebie. Duże oczy również są rozstawione szeroko i mają zabarwienie od żółtego do bursztynowego. Futro kotów burmskich jest krótkie, delikatne i pięknie błyszczy. Istnieje około 10 odmian barwnych
DEVON REX'
Ciało reksów dewonów przy bardzo delikatnym kośćcu jest średniej wielkości, mocne i muskularne, co sprawia, że przy podnoszeniu wydają się cięższe niż wskazywałby na to ich niepozorny wygląd. Dorosła kotka waży około 3,5 kg. Nogi są długie i smukłe, ogon cienki, długi i spiczasto zakończony.

Futro dewonów jest bardzo krótkie i pofalowane. W dotyku jest miękkie i delikatne niczym zamsz. Mają taką samą temperaturę ciała jak inne koty, ale ponieważ pozbawione są wierzchnie okrywy włosowej wydają się cieplejsze.
Ich krótkie futerko linieje w minimalnym stopniu. Z tego powodu wielu ludzi cierpiących na alergię może spokojnie trzymać w domu kota tej rasy. Uznane są wszystkie odmiany barwne.
Pod względem charakteru koty egzotyczne nie różnią się od swoich długowłosych kuzynów, mają tak samo zrównoważony temperament i spokojne usposobienie. Z natury są bardzo łagodne i wesołe, znana jest ich skłonność do zabawy i niezwykłe przywiązanie do właściciela. Egzotyki uwielbiają pieszczoty, są przyjacielskie, nigdy nie zachowują się agresywnie i są doskonałymi towarzyszami dla dzieci. Wyjątkowo zgodne, bez problemów zaakceptują inne zwierzęta w swoim otoczeniu.Złoto i srebrno umaszczone osobniki mają żywsze usposobienie.
Szkocki Fold
Jest to kot miły, spokojny, o umiarkowanym temperamencie, lubi życie rodzinne, bardzo przywiązany do właściciela, wesoły i chętny do zabawy.
Japoński Bobtail to kot o miłym, spokojnym usposobieniu, bardzo przywiązujący się do członków rodziny, z którą mieszka. Chętnie towarzyszy człowiekowi we wszystkich pracach domowych, podążając za nim krok w krok. Jest bardzo rozmowny, jednak jego repertuar bardzo różni się od dźwięków wydawanych przez europejskie koty. Może dlatego właśnie nie czuje się zbyt dobrze pod jednym dachem z kotami innych ras. Natomiast świetnie chowa się wśród innych bobtaili. Jest kotem ciekawskim, jednak dość nieufnym w stosunku do obcych. Źle znosi samotność.
Koty kartuzkie to łagodne olbrzymy. Są spokojne i skupiają w sobie wiele pozytywnych cech: przywiązują się do właściciela, są delikatne, ciche, dobrze znoszą jazdę samochodem i wspaniale łapią myszy. Miauczą bardzo rzadko lub wcale, a ich głos jest bardzo cichy i nie pasuje do potężnej budowy. Koty te są wyrozumiałe w stosunku do dzieci. Akceptują obecność innych zwierząt w swoim otoczeniu. Mino, iż tak jak wszystkie koty, potrzebują czułości i lubią być blisko ukochanej osoby, nie są natarczywe i potrafią spokojnie siedzieć kiedy jest to konieczne. Są idealnymi towarzyszami życia dla osób starszych lub mieszkających samotnie, ale równie dobrze czują się w rodzinie. Lubią dom, ale chętnie też korzystają z wybiegu w ogrodzie.
Koty Colorpoint
Zwierzęta te mają bardzo podobny charakter do kotów perskich. Mają żywy temperament, ale nie są agresywne. Są wesołe, towarzyskie, przymilne, przyjazne człowiekowi. Lubią pieszczoty. Zgodnie współżyją z innymi zwierzętami domowymi. Kolorpointy są bardzo inteligentne i szybko się uczą. W odpowiednich warunkach mogą stać się dobrymi łowcami myszy. Dobrze czują się zarówno w rodzinach jak i u osób samotnych.
Mainkuny są towarzyskie i łatwo przywiązują się do człowieka, a jednocześnie posiadają dużą dozę kociej niezależności. Są ciekawskie i chętnie "pomagają" swoim właścicielom w różnych czynnościach. Z reguły nie są "kanapowcami", to raczej kumple i towarzysze życia niż przytulanki, choć mogą zdarzać się wyjątki. Mają przyjemny i łatwy charakter. Kocury często przez całe swoje życie są "kocimi klaunami", podczas gdy kotki są bardziej dystyngowane.
Przedstawiciele tej rasy generalnie dobrze współżyją z dziećmi, psami jak również z innymi kotami. W przeciwieństwie do wielu innych ras wolą zabawy na ziemi od wspinania się na drzewa. Doskonale łapią myszy. Są bystre i inteligentne, co sprawia, że stosunkowo łatwo dają się ułożyć.
MANX
Koty z wyspy Man są łagodne, przyjazne i czułe. Mają najbardziej psi charakter spośród wszystkich kotów: bardzo przywiązują się do swoich właścicieli i wykazują skłonności do pilnowania domu. Jakikolwiek szum czy hałas powoduje ich reakcję, którą może być prychanie lub nawet atak. Można nauczyć je aportować i przychodzić na dźwięk gwizdka. Szybko uczą się reagować na komendę "nie wolno". Lubią też jazdę samochodem i nie boją się wody. Uwielbiają się bawić, dobrze skaczą (często wybierają wysokie miejsca w domu na odpoczynek), są też wspaniałymi łowcami myszy. Są to koty "rozmowne", ale ich głos jest cichy w stosunku do ich wielkości. Najbardziej odpowiada im towarzystwo osób spokojnych i zrównoważonych, nie stronią też od dzieci, o ile te nie robią zbyt wiele hałasu. Zgodnie żyją z innymi zwierzętami domowymi, podobno akceptują nawet ptaki i rybki.
Norweski kot leśny, jak większość kotów, jest członkiem rodziny. Zachowuje się z rezerwą w stosunku do obcych i odpowiednio do warunków w swojej ojczyźnie są bardzo ostrożne. Przy bliższym poznaniu są przyjacielskie i delikatne. Dobrze przystosowują się do swoich właścicieli i nie są zbyt wymagające. Choć lubią pieszczoty, nie można zaliczyć ich do "kanapowców". Świetnie skaczą i wspinają się na drzewa. Istnieją także dowody na to, że koty mieszkające w pobliżu strumieni.....łowią ryby. Najlepiej czują się w domu z ogrodem. Jeżeli jednak trzymane są w mieszkaniu, muszą mieć dużo miejsca do biegania i zabawy.
Pomimo dzikiego wyglądu ocicat ma miłe usposobienie, jest wesoły i chętny do zabaw. Jest ciekawy świata i inteligentny, z przyjemnością na uczy się różnych sztuczek takich jak aportowanie itp. Jest oddany właścicielowi i chodzi za nim jak cień. Dość łatwo się podporządkowuje, ale bywa uparty. Sam zdecyduje o tym kiedy możesz go pogłaskać. Kotki są z natury nieufne i potrzebują więcej czasu, żeby zaakceptować gości, kocury zazwyczaj pieszczochy, wylewne nawet w stosunku do obcych. Akceptuje zarówno inne koty jak i psy - dobrze czuje się w ich towarzystwie Przystosowuje się do życia w mieszkaniu, ale bardzo źle znosi izolację od domu i rodziny. Równie męczące dla kota jest pozostawanie samemu w domu - jeśli właściciel pracuje do późna powinien zapewnić towarzystwo swojemu pupilkowi. Ocicat nie wymaga czesania, ale w okresach linienia trzeba podawać mu specjalną pastę, która rozpuści sierść połkniętą przez kota w czasie toalety. Pożywienie powinno być urozmaicone, może składać się z pokarmów naturalnych, jak i gotowanych. Kocięta w wieku od siódmego do ósmego miesiąca życia dość dużo jedzą - wiąże się to i duża aktywnością i żywotnością. Ocicat to odpowiedni przyjaciel dla osoby stale przebywającej w domu, a także dla rodzin z dziećmi.
Orientalne koty krótkowłose są czystymi produktami hodowli. Biorąc pod uwagę pochodzenie od syjamów i podobieństwo do nich uznano, że najwłaściwsza będzie nazwa określająca pochodzenie rasy wyjściowej. Należy też zaznaczyć, że termin "jednobarwne" już od dawna nie odnosi się do wszystkich kotów orientalnych, gdyż oprócz jednobarwnych istnieją również łaciate i tabby. Orientalne koty krótkowłose, pojętne i towarzyskiejak syjamy, są jednak od nich spokojniejsze w zachowaniu, ich głos nie jest tak przenikliwy, a chęć dominowania nie tak zdecydowana. Ich potrzeba ruchu jest podobna jak u krewniaków z oznakami. Również koty orientalne potrzebują sporo miejsca do baraszkowania, robienia wrzawy, wspinania się, a także dużego zainteresowania właściciela. Najlepiej byłoby nie trzymać ich samotnie, aby łatwiej znosiły wielogodzinną nieobecność właściciela spowodowaną zajęciami zawodowymi.
Koty perskie w porównaniu z innymi rasami wykazują najwyższy stopień udomowienia. Zatraciły zdolność do polowania, nie mogą więc tępić myszy czy szczurów. Odznaczają się za to wspaniałym charakterem i niezwykłą wiernością. Koty te są spokojne, łagodne, przymilne, nie chodzą po firankach, nie gryzą i nie drapią. Okres rui też zazwyczaj przechodzą ciszej i łagodniej. Obdarzone są wysoką inteligencją a przypisywana im flegmatyczność wynika z opanowania i spokoju - nigdy z tępoty. Są to typowe kanapowe i najlepiej czują się w domu. Są wspaniałymi towarzyszami życia dla ludzi w każdym wieku. Także ich głos jest cichy, melodyjny i przyjemny dla ucha.
Ragdolle są nadzwyczaj czułe i łagodne. Są prawie całkowicie pozbawione instynktu walki, co oznacza, że nie bronią się, kiedy zostaną zaatakowane. Należy też zwracać szczególną uwagę na zabawy ragdolli z dziećmi, ponieważ ze względu na wyjątkową cierpliwość tych zwierząt, pozwalających dzieciom na wszystko, istnieje duże niebezpieczeństwo skrzywdzenia zwierzęcia. Mimo, że koty te nie reagują na zaczepki, najbardziej lubią towarzystwo osób spokojnych i zrównoważonych. Bardzo przywiązują się do właściciela i często chodzą za nim po domu jak małe szczeniaki. Nie należą do kotów o dużym stopniu aktywności, ale lubią zabawę i różnorodne zabawki. Mimo, iż nie są głośne, potrafią upominać się o swoje (np. o posiłek). Koty te są inteligentne i lubią sprawiać przyjemność swoim właścicielom, łatwo dają się ułożyć. Ragdolle najlepiej jest trzymać w mieszkaniu, ale w szczególnie korzystnych warunkach można je wypuszczać do ogródka.
Rosyjskie koty niebieskie są inteligentne i wrażliwe. Bardzo przywiązują się do swoich właścicieli i starają się towarzyszyć im na każdym kroku. Są zwinne i ruchliwe. Lubią skakać i wspinać się ale rzadko kiedy coś zniszczą. Chętnie też bawią się małymi zabawkami. Potrafią na wiele sposobów okazywać swoje uczucia i bardzo się smucą, kiedy zostaną odtrącone. Na co dzień zwierzęta te emanują spokojem i opanowaniem mimo, że mogą być pełne temperamentu. Nie są strachliwe ale obcych traktują z rezerwą. Skłaniają się raczej ku ludziom spokojnym i zrównoważonym. Z reguły dobrze czują się w towarzystwie dzieci. Akceptują też towarzystwo psów i innych zwierząt domowych. Ponieważ są to zwierzęta bardzo inteligentne, można je dobrze ułożyć i nauczyć wielu rzeczy.
Jest to kot o wyraźnym, cętkowanym umaszczeniu i budowie delikatniejszej od bobcata.
Savannah jest bardzo podobny do swojego dzikiego przodka. Uszy ma duże, wyraźne "pufiaste" policzki, wydłużony korpus i nogi. Cętki na futerku są zawsze czarne lub brązowe. Kształt pyszczka bardzo przypomina pyszczek serwala.
Savannah jest kotem unikalnym. Głównym tego powodem jest skromność puli genów i bardzo małe mioty.
Sfinksy są uczuciowe i towarzyskie, łatwo przyzwyczajają się do właścicieli, którzy szanują ich pragnienie spokoju i ciszy. Niechętnie dają się głaskać czy brać na ręce. Należy trzymać je w pomieszczeniach o stałej temperaturze, gdyż są bardzo podatne na choroby związane z jej zmianą. Gdy patrzymy na takiego kota, nasuwa się pytanie: "Czy nie jest mu zimno?". Oczywiście - jeśli tobie jest zbyt zimno, będzie też zimno bezwłosemu kotu. Jednak koty te są wystarczająco sprytne, aby w razie potrzeby znaleźć ciepłego człowieka, psa lub drugiego kota i ogrzać się.Większość osób uczulonych na kocia sierść, może spokojnie dzielić mieszkanie z takim kotem. Jednak są ludzie, u których uczulenie jest tak silne, iż nawet ze sfinksem nie mogą przebywać w jednym pomieszczeniu.
Koty somalijskie są aktywne, sprytne i lubią się bawić. Powinny mieć do dyspozycji dużo różnorodnych zabawek i miejsca do zabawy. Najlepiej czują się w towarzystwie drugiego kota o podobnym temperamencie. Mogą być trzymane w mieszkaniu, jeśli jest ono dostatecznie duże. Najlepiej jednak czują się w domu z ogrodem. Są stosunkowo łatwe do wychowania. Lubią towarzystwo dzieci, dla których są delikatne (oczywiście ta delikatność musi być odwzajemniona).
Są one bardzo przywiązane i lgną do ludzi. Ich ciekawość sprawia, że często zaglądają do otwartych szafek, szuflad itp. Odznaczają się cichym i delikatnym głosem, którego używają raczej rzadko. Chociaż lubią pieszczoty, nie można zaliczyć tej rasy do "kanapowców".
Koty syberyjskie są przyjacielskie i lojalne. Często są ciekawskie i podążają za swoim właścicielem po całym domu aby nie przegapić czegoś ciekawego. Uwielbiają wskakiwać na wysoko położone miejsca, dlatego ważne jest aby nie trzymać łatwo tłukących się przedmiotów na wysokich półkach. Koty te lubią zabawę i są bardzo towarzyskie. Dobrze traktują dzieci, łatwo też przystosowują się do towarzystwa innego zwierzęcia w domu.
Kot syjamski
Są to zwierzęta pełne temperamentu, bardzo inteligentne, odważne, łatwo się uczą. Ich duża aktywność sprawia, że nie lubią być pozostawiane na zbyt długo same. Przy ich temperamencie korzystny jest możliwie duży wybieg, najlepiej kiedy mają do dyspozycji dom i ogród. Koty syjamskie czasami zachowują się samowolnie i miewają zmienne nastroje. Silnie przywiązują się do jednego członka rodziny i nie zawsze liczą się z resztą domowników. Stosunkowo dobrze traktują dzieci. Są bardzo " rozmowne" i wyróżniają się mocnym głosem. Dzięki ich zdolnościom i cechom charakteru można nauczyć je wielu rzeczy.
Koty Tureckie angory są wspaniałymi przyjaciółmi człowieka. Bardzo przywiązują się do swojego właściciela. Ich żywiołowy temperament sprawia, że uwielbiają się bawić, biegać i są ciekawe wszystkiego, co dzieje się wokół nich. Świetnie skaczą. Lubią również towarzystwo dzieci. Doskonale czują się w mieszkaniu, ale równie chętnie przebywają w ogródku.
Kot Turecki Van'
Ci przedstawiciele rasy, którzy urodzili się lub wychowali w pobliżu wody, uwielbiają pływać i radzą sobie z tym całkiem nieźle (łapią nawet mniejsze rybki). Dzięki temu łatwo je kąpać. Wielu zwolenników tych kotów twierdzi, że nie gardzą one kąpielą w wannie wypełnionej ciepłą wodą. W takim przypadku konieczne jest jednak osuszenie kota po kąpieli, aby nie doszło do przeziębienia. Podczas kąpieli ważną rolę odgrywa również temperatura wody - powinna być zbliżona do temperatury ciała kota czyli mieć ok. 38 stopni C.Kot turecki Van jest kotem domowym od wieków i w rezultacie jest bardzo uczuciowy w stosunku do wszystkich członków rodziny. Niemniej jednak wybiera sobie ulubieńców, często osoby o podobnym, spokojnym charakterze. Rasa ta jest niezwykle inteligentna, ale z powodu zmniejszonej aktywności inteligencja nie ujawnia się na każdym kroku. Takiego kota zadowala życie w domu, ewentualnie z dostępem do ogrodu.
STRONY:

http://www.cats.alpha.pl/rasykotow.htm

http://www.agiliscattus.pl/anatomia-kota.html

http://www.meerclar.ovh.org/anatomia.html
Twoja strona firmowa - szybko i za darmo!